Basaha Kapitulor 469 - 471 sa nobela Nahiangay ang Gugma Pagkahuman sa Diborsyo libre online.
Pag-subscribe alang sa labing bag-ong mga update:
kapitulo 469
Niining higayona wala dayon motubag si Keller Shen kaniya, apan mitan-aw kaniya nga dili matarog.
Murag tinuyo gyud niya kining gipangutana.
Apan nasayod siya niini, busa nganong mangutana pa man siya?
Wala makadungog sa tingog ni Keller Shen, hinayhinay nga giisa ni Ana Lin ang iyang ulo ug nakita niya nga nagtan-aw kini sa iyang kaugalingon nga may mausisaong panagway. Kalit nga mikurog ang iyang kasingkasing, nagpakaaron-ingnon nga kalmado, “Nganong ingon ani man ang imong pagtan-aw nako?”
"Wala kini."
Giuyog ni Keller Shen ang iyang ulo ug gibati nga adunay dili maayo, apan sa dihang nahunahunaan niya kini, wala’y sayup. Gusto niyang mahibal-an nga nabalaka siya sa pag-uswag niini nga butang. Kay ang kamatayon ni Danna Cheng mao man ang pagluwas kaniya, ug wala siyay pakialam.
Giuyog niya ang iyang ulo nga matinud-anon, “Wala moingon si Zong Qifeng nga si Wen Xian adunay mga anak.”
Nanganak si Wen Xian. Nahibal-an ni Zong Qifeng nga bag-o lang naulian ang espiritu ni Danna Cheng niadtong higayona, mao nga wala siya makigsulti kang Danna Cheng, apan si Wen Xian adunay anak nga iyang kaila, ug nahibal-an usab niya nga ang bata mao si Ana Lin, apan wala niya kini gisulti.
Kay sila si Ana Lin ug Phillip Zong minyo na ug dunay duha ka anak. Unsaon man nila pag-undang?
Nalambigit siya sa mga reklamo sa miaging kinabuhi, ug dili niya gusto nga makapasakit og mga tawo niining kinabuhia.
Nakita niya nga maayo kaayo ang relasyon nila ni Phillip Zong ug Ana Lin, busa gituyo niya kini nga gitago.
Nanghinaut ko nga magpuyo sila nga magkauban.
Gitan-aw siya ni Keller Shen ug nangutana, “Naa nay anak si Wen Xian?”
Dali ra nga mibalik sa iyang naandan nga lihok si Ana Lin sa pagsandok sa sabaw, giyugyog ang iyang ulo ug miingon, “Dili, kaswal ra ko nga nangutana.”
Miyango si Keller Shen nga walay pagduhaduha sa iyaha.
Human sa panihapon, nibalik sila si Keller Shen ug Su Chen. Nilakaw si Ana Lin aron maligo ang duha ka bata, ug gitawag siya sa inahan ni Yu aron pahunongon, “Ako na ang maghugas sa mga plato unya, ako na ang maghugas. Naa'y tubig sa banyo, basin madulas. Nindot kaayo.”
“Okay ra…” “Ako na ang mohugas.”
Migawas si Phillip Zong sa study room ug gibalda si Ana Lin. Gikuha niya ang iyang anak nga babaye ug miadto sa banyo.
Pagkakita nila nga misulod sa balay, miduol si Daniel ug gibira ang suok sa mga sinina ni Ana Lin, “Ma, trataha pag-ayo ang imong amahan.”
Giyuko niya ang iyang ulo ug gipataas ang iyang kilay aron tan-awon ang iyang anak.
Dili ba maayo ang iyang pagtratar kaniya?
“Bisan tuod wala ganahan si papa kang lola kaniadto, apan wala na si lola, sa akong hunahuna naguol kaayo si papa.”
Nabati usab ni Daniel ang depresyon ni Phillip Zong.
Gigakos ni Ana Lin ang ulo sa iyang anak ug gihagkan kini, ug mihunghong, “Si Mama magmabination kaniya.”
Gusto niyang pahumokon ang mga samad sa iyang kasingkasing, apan ang nabuak nga porselana magpabilin gihapon nga liki bisan unsaon kini pag-ayo, ug dili na kini mobalik sa orihinal nga hitsura niini.
Miabot si Daniel ug gihikap ang iyang tiyan. Medyo miburot ang ubos nga bahin sa iyang tiyan, ug nagsugod siya sa pagpaabut sa daghang mga manghod nga babaye o lalaki.
Naa na siyay manghod nga babaye, ug naglaum nga makabaton og manghod nga lalaki nga makadula uban kaniya.
"Siguro mao ni ang manghod."
miingon si Daniel nga may panumpa.
Giisa ni Ana Lin ang iyang kilay, “Giunsa nimo pagkahibalo?” Nahadlok ko nga dili mahibal-an sa B-ultrasound kung lalaki ba o babaye kini karong bulana. Moabot pa og labing menos tulo ka bulan sa dili pa masusi ang gender.
Asa na man ang iyang pagsalig?
"Gibati nako, nga siya ang manghod."
Gipislit ni Ana Lin ang iyang nawong, “Maligo ka ug matulog.”
Mipahiyom si Daniel, ug gihikap ang tiyan ni Ana Lin agi sa iyang sinina, ug miingon sa bata sa iyang tiyan, “Pagmaayo, inigkatawo nimo, dad-on ka sa akong igsoon aron magdula.”
Human makasulti, midagan siya pasulod sa kwarto nga mubo ang mga bitiis.
Si Ana Lin mitan-aw sa iyang anak ug mipahiyom nga walay mahimo, giisa ang iyang kamot aron iduot ang nagburot nga sentido, gilimpyohan sa inahan ni Yu ang kusina ug migawas aron makita ang gikapoy nga panagway ni Ana Lin, ug nabalaka nga miingon, "Dili komportable?"
"Unsa."
Mihangad siya kang Wanda ug giyugyog ang iyang ulo, “Dili, basin gikapoy ko gamay, mosaka una ko.”
Misandig siya sa barandilya sa hagdanan ug hinay nga misaka sa taas. Gusto unta siyang mohigda sa kama, apan nakatulog siya paghigda niya.
Gipaligo ni Phillip Zong ang duha ka bata. Misaka siya ug giablihan ang pultahan ug iyang nakita nga walay suga sa kwarto, ang mga kurtina wala gisirado, ug ang kahayag sa bulan misidlak gikan sa gawas. Sa iyang nakita, nakita niya ang babaye nga nagkulob sa kama nga natulog. Hinay niyang gisirhan ang pultahan ug misulod, nagtindog tupad sa kama ug gibukhad ang agtang sa babaye. Medyo init ang palibot. Miduol siya aron ihumol ang tualya, gikuha kini ug milingkod sa kama ug gibutang kini sa agtang sa babaye.
Kalit nga natandog ang iyang panit sa usa ka butang nga bugnaw, siya nabalisa, ug ang iyang lawas nangurog usab. Dali-dali niyang gikuha ang tualya, “Tugnaw ba kaayo?”
Hinay-hinay niyang gibuka ang iyang mga mata, ug ang paos ug hinay nga tingog nga bag-o lang nakamata, “Aw, maayo ra.”
"Medyo init kaayo ka, mao nga kinahanglan kang magbutang og bugnaw nga compress."
Gihikap ni Ana Lin ang iyang agtang, medyo init gyud, gibutang niya ang iyang kamot, “Nagmata na ko, wala na ko gibati og katugnaw.”
Gibutang ni Phillip Zong ang tualya sa iyang agtang. Ang iyang mga kamot nabasa sa bugnaw nga tubig sa dihang nabasa ang tualya, mao nga natugnaw ang iyang mga tudlo. Gusto niyang hikapon ang iyang nawong sa dihang naghunahuna siya nga nahadlok siya nga tugnawon. Ang aksyon sa paghikap nausab aron ibira ang habol alang kaniya, gitago ang habol, "katulog dayon kung katulgon ka, ania ako aron tan-awon ka."
Gibati gyud og katulugon si Ana Lin ug gipiyong niya pag-usab ang iyang mga mata.
Wala siya masayod kanus-a siya nakatulog, apan gibati niya nga adunay nagkupot sa iyang kaugalingon sa usa ka hanap, init ug dagkong mga kamot nga naglatagaw sa iyang tiyan, siya milihok, nakakaplag og komportable nga posisyon sa iyang mga bukton, ug nagpadayon sa pagkatulog.
Tingali tungod kay gibati niya nga luwas ug mainiton sa iyang mga bukton, nakatulog siya pag-usab.
Pagkasunod adlaw, sa pagmata ni Ana Lin, nakita niya si Phillip Zong nga nagtindog sa bintana nga nanawag, nga daw nagpatin-aw uban ni Milton. Gipahid niya ang iyang mga mata, giligid ang iyang lawas ug giatubang ang katunga sa iyang nawong kaniya. Sa unlan, nagtan-aw kaniya nga nanawag.
Pagkataud-taud, gibitay niya ang telepono, ug kusog nga nangutana si Ana Lin pagbitay niya, “Dili ka mogawas karong adlawa?”
Milingi siya ug nakita nga nagmata na kini, gibutang ang iyang telepono ug miduol, gibutang ang iyang mga bukton sa duha ka kilid niini, ug mitan-aw kaniya, “Mouban ko kanimo karong adlawa.”
Gipiyong niya ang iyang mga mata nga sama sa iring, hinay nga gihapuhap ang iyang mahumot ug madanihon nga lawas sa iyang dughan, ang iyang puti nga bukton mikabit sa iyang liog, ug hinay nga miingon, "Mahimo ba nimo akong tagbawon sa bisan unsa nga akong pangayoon??"
Lawom ang iyang mga mata, ug miingon siya, “Natagbaw na ang tanan.”
Mikatawa siya ug gitak-om ang iyang pink nga mga ngabil, “Unya atong usbon una ang ngalan sa bata, dayon manan-aw og sine, palitan mo ako og usa ka bouquet sa mga rosas, ug dayon dad-a ako sa usa ka romantikong restawran alang sa panihapon.”
Miingon siya oo.
Gisamok siya ni Ana Lin nga molihok nga daw bata, “Gipugngan ko nimo.”
Giisa niya ang habol, gipaagi ang iyang mga bukton sa iyang hawak, gisuportahan ang iyang niwang nga hawak, ug gialsa siya gikan sa kama padulong sa banyo.
Ang ulo ni Ana Lin nagsandig sa iyang mga abaga, ug ang iyang mga mata medyo miyukbo, “Wala ko naligo gahapon. Tabangan mo ko sa paghugas?”
Sa akong hunahuna ang baho sa pahumot anaa na sa akong tibuok lawas, gusto kong magsul-ob sa pinakamaanyag nga mga sinina, ug gusto kong mahimong usa ka babaye nga mohaom kanimo, labing menos nindot tan-awon kon ubanan ka.”
Mitan-aw siya kaniya ug miingon, “Sige.”
Naglakaw padulong sa banyo, gipahigda siya ni Phillip Zong, ug dayon gibutangan og init nga tubig ang banyo sa sulod. Si Ana Lin nagtindog sa gawas sa pultahan nga bildo, ug nakita niya ang iyang tibuok likod, niwang ug lapad, ang iyang hawak pig-ot kaayo, walay tambok, ug ang iyang bat-ang. Ang hugot nga mga linya proporsyonal, parehas ug gahi.
Usa ka mainit nga likido ang miagas sa iyang nawong, ug ang mga luha miagas nga walay pugong ug walay pasidaan.
Gusto gyud niya nga makauban kining lalaki hangtod sa hangtod.
Manganak og daghang mga anak ug magkinabuhi nga ordinaryo.
Apan, ang ordinaryong mga adlaw nahimo nang iyang labing maluho nga pangandoy.
Paglingi ni Phillip Zong, gipahiran niya ang iyang mga luha sa iyang nawong, hinay nga misandig sa lababo, ug gidila ang iyang mga ngabil gamit ang tumoy sa iyang dila, hinay, gamay, nga daw nalingaw siya sa usa ka butang nga makatintal. Lami, nga nagpahiyom kaniya nga maanyag, "Huboa ko, gusto ko nga ikaw ang moalagad nako."
kapitulo 470
Sa paggawas ni Phillip Zong, gituy-od niya ang iyang kamot aron iputos ang liog niini, mitindog nga nagtiniil, ug miduol gamay. Ang kainit sa pagginhawa tinuyo nga midagayday sa iyang nawong, ug ang iyang gininhawa sakit. Ang iyang mga tudlo medyo nangurog, hugot nga gikuptan siya, nga nagpakaaron-ingnon nga gibawog ang iyang mga ngabil, "Kini nga kalibutan dili permanente, kung usa ka adlaw mawala ako, o adunay aksidente nga mahitabo, ganahan ka ba og ubang mga babaye?"
Ang nawong ni Phillip Zong sama kalawom sa tubig, ang iyang mga ngabil hugot nga mipiyong, kalit siyang nahimong madasigon, miduol nga walay pasidaan, wala gyud niya damha nga usa ka adlaw magpakita siya sa ingon ka madanihon ug madanihon nga panagway sa iyang atubangan, usa ka daklit nga katingala. Gipiyong ang iyang mga ngabil, ug hinay siyang mihalok.
Mikunot ang agtang niya, “Ikaw…” “Hilom!”
Namula ang iyang nawong, ug ang iyang mga ngipon nagpakita sa hapsay ug puti nga mga ngipon sa dihang misulti siya, “Nahadlok ka ba?
Sa akong hunahuna naa ka sa dili maayong buot, lang…" Gipislit ni Phillip Zong ang iyang suwang, gipugos siya sa pagtan-aw kaniya, ang iyang mga mata mingitngit, ang iyang mga kamot nagbitay sa iyang tupad, hugot nga gikumo ang iyang mga kumo, gipugngan ang iyang nawong nga kalmado nga mitan-aw kaniya, gibira niya ang iyang mga ngabil, "Kasilagan ba nga ako slutty…" Sa wala pa niya mahuman ang iyang mga pulong, gitabonan ni Phillip Zong ang iyang mga ngabil, gibabagan ang iyang paglutaw sa tumoy sa iyang dila aron maburo ang iyang mga pulong, ang iyang k*ss kanunay Kini arogante ug sobra, dili mapugngan, dili mosibog, daw gilamoy niya ang iyang dila nga mabangis, siya nakasimangot nga masakit, apan wala’y gisulti.
Pagbiya sa iyang mga ngabil, gibira niya ang nipis nga hilo nga nagsabod, nga gilitok ang matag pulong, “Ikaw ra ang makadani nako.”
Murag gisultihan niya si Ana Lin nga dili siya ganahan og ubang mga babaye.
Ang dili mapugngan nga kaaslom midali sa lungag sa ilong, ug ang mga mata nangahanaw sa usa ka segundo, dali siyang milingi, "Aw… gawas ka, gusto kong maligo."
Si Phillip Zong mitindog ug wala molihok, ang iyang mga kamot mikatap sa iyang abaga hangtod sa iyang dughan, ang iyang niwang nga mga tudlo mikapyot sa mga butones sa iyang palda, ug miingon sa hinay nga tingog, "Ako ang bahala nimo."
Nigahi si Ana Lin, ug hinay-hinay nga nigahi ang dugo, tingali tungod kay ang iyang likod nag-atubang kaniya, nakabawi siya.
Mitan-aw siya sa iyang niwang ug humok nga mga tudlo, “Sigurado ka?
Mobati ka ba og tinguha nga tan-awon ko nga hubo?
Duha pa lang ka bulan karon, ug ang doktor miangkon nga dili posible ang pagbaton og kinabuhing minyo.
Nihunong ang iyang mga tudlo.
Gipahimuslan ni Ana Lin ang higayon sa pagduso kaniya, “Hulati ko sa gawas.”
Human makasulti, misulod siya sa banyo ug gisirhan ang pultahan nga bildo. Abi niya'g kaya na niya atubangon ang lalaki sa panahon nga andam na siya moatubang kaniya, apan dili diay. Sad-an siya, sad-an siya, ug walay nawong.
Gipahiran niya ang iyang mga luha, nalipay, gihubo ang iyang mga sinina ug gihumol ang iyang kaugalingon sa tubig, gihugasan pag-ayo ang iyang kaugalingon. Miingon siya nga gusto siyang magsul-ob og matahum nga mga sinina ug gusto niya nga ipares kaniya bisan sa panagway.
Bisan usa ra ka adlaw.
Puti kaayo ang iyang panit, sama ka pino sa karne sa karnero, sa paghaw-as niya sa tubig, kini tin-aw ug humok sama sa tubig. Gikuha niya ang bathrobe ug giputos ang iyang matahum nga lawas ug gihugasan ang iyang taas ug itom nga buhok. Uga, nipis ug humok kaayo, giablihan ang pultahan sa banyo, walay tawo sa balay.
Miduol si Ruth ug gigakos si Phillip Zong. Wala siya didto, apan si Ana Lin relaks ra. Giablihan niya ang aparador ug gipangita ang mga sinina nga isul-ob karong adlawa. Tungod kay usa siya ka fashion designer, aduna usab siyay talagsaon nga panabut sa uso, ug unsang klase sa mga suit siya. Mas daghan pa ang nahibaloan bahin sa mga sinina.
Gituy-od niya ang iyang kamot ug gikuha ang usa ka set sa medyo seksi nga mga palda nga suspender ug gisul-ob kini sa iyang lawas. Ang tibuok lawas puti nga adunay gaan nga hilo nga texture, nga walay daghang mga dekorasyon nga fancy. Ang niwang nga hawak dayon nga gipasiugda sa dihang gikuptan niya ang iyang hawak. Ang palda nag-inat sa ubos sa tuhod, nga nagpadayag. Uban sa nipis nga puti nga mga bitiis, ang neckline kay V-shaped, apan dili kini lawom, nga nagpadayag sa delikado nga collarbone ug niwang nga liog, presko ug natural, apan medyo sexy usab.
Ang taas nga buhok nga gipauga gibira sa luyo sa iyang ulo, ug pipila ka mga hibla sa nabali nga buhok ang nahulog sa dalunggan nga walay hinungdan, nga nagdugang og gamay nga pagkababaye.
Bisan wala siya mag-Fendai, ang iyang panit maayo, presko ug elegante, ug natural lang siya nga panit.
Nanaog siya, si Phillip Zong bag-o lang migawas sa kwarto ni Ruth, mihangad, ug nakita siya.
Nagpanglingi-lingi si Phillip Zong kaniya, medyo mingitngit ang iyang mga mata, dayon miduol siya ug gigunitan ang iyang kamot, “Pagsul-ob og ingon ani, moadto ka ba sa blind date?”
Gipataas niya ang iyang kilay ug mipahiyom, “Gwapa ba ko unya tan-awon?”
Gigunitan niya pag-ayo ang iyang mga kamot ug miingon, “Nindot tan-awon, gusto nako kining itago, mapasalamaton ko niini.”
Naghulat na ang drayber sa gawas sa villa, giablihan ni Phillip Zong ang pultahan para niya, miyukbo siya ug milingkod, ug dayon milingkod sab ang drayber, nga mihatag sa drayber og hinay nga tingog, "Tara na."
Si Phillip Zong ang naghikay sa tanan, wala siyay pakialam, misunod lang siya.
Nangumusta na ang estasyon sa pulis, mahimo na nila kana kaniadto, ang duha ka bata hapit na moeskwela sa elementarya, ug si Zong Kaifeng nakahimo na niini sa wala pa ang hukou, karon kinahanglan na lang nila nga usbon ang ngalan nga naa sa ibabaw.
Dili na kinahanglan nga mopila pa, ug paspas ra.
Napulo ka minuto ra ang gilay-on aron makaabot sa estasyon sa pulis.
Pagbalik sa sakyanan, si Ana Lin hinay nga miingon, “Dili nako mausab ang ngalan.”
Naandan na ang pagtawag niini sulod sa daghang katuigan, ug karon dugay-dugay pa kini maanad, apan normal ra kini, ug ang anak nga lalaki mosunod sa ngalan sa amahan.
Gigunitan ni Phillip Zong ang iyang mga abaga ug gigakos ang tawo. Mitan-aw siya sa iyang gibutyag nga mga abaga ug gamay nga mikunot ang agtang. Wala makamatikod si Ana Lin sa iyang panan-aw, ug hilom nga misandig sa iyang mga bukton. Dinhi, wala na mangutana unsay sunod buhaton.
Wala madugay mihunong ang sakyanan sa usa ka tindahan sa mga bulak. Gipagawas siya ni Phillip Zong gikan sa sakyanan. Kalit nga gusto ni Ana Lin nga mokatawa. Ambot nganong ingon ana. Sa tinuod lang, dugay na silang wala mag-uban, pero ambot nganong ingon ana, gibati lang niya nga ang kahimtang sa duha ka tawo nga usa ka tigulang nga lalaki ug usa ka tigulang nga asawa basin tungod kay dagko na kaayo ang duha ka bata, kining tanan nga ilusyon.
Karon kalit lang nahigugma sama sa usa ka batan-ong lalaki, ug mopalit na lang unta og mga bulak, medyo makauulaw, gigakos siya ni Ana Lin, “Hunong na ta sa pagpalit.”
Gigunitan ni Phillip Zong ang iyang kamot ug mipilit sa pagbira og mga tawo pasulod sa tindahan, bastos ug yanong miingon sa tag-iya sa florist, ang gidaghanon sa mga rosas nagrepresentar sa akong gugma alang kaniya.
Ang tindera unang nakaila og ingon ani nga kustomer. Mitan-aw siya kang Ana Lin ug dayon sa lalaki nga nagsulti. Taas ug gwapo ang suit ug sapatos nga panit ni Phillip Zong, ug kon bug-at ug hilom ang iyang nawong, mobati siya nga nahimulag ug mahal.
Ang tag-iya sa tindahan sa bulak usa ka babaye nga mga kwarenta anyos, ang iyang mga mata nagpabilin sa lawas ni Phillip Zong sa makadiyot, ug nakalimot siya sa pagsulti.
Nipahinumdom si Ana Lin nga kalmado ang nawong, “Wala ka ba sa negosyo?”
Ang tag-iya sa tindahan sa bulak mihunong sa iyang panan-aw sa kaulaw, ug miingon, “Nindot kaayo kining rosas, unsang klaseha sa kolor, unsang klaseha sa numero…” “Gusto ko anang pungpong.”
Gibalda ni Ana Lin ang tag-iya sa tindahan sa bulak ug gitudlo ang usa ka pungpong sa pula nga mga rosas nga giputos sa sulod.
Dili niya gusto nga magustuhan ang mga mata niining babaye nga kanunayng nagtan-aw sa lawas ni Phillip Zong, gusto nga mopalit ug mobiya sa labing madali.
“Reservation gikan na sa laing bisita…” “Ikaw ang maningil sa presyo.”
Gikuha ni Phillip Zong ang pitaka, apan sa dihang gihatagan ni Ana Lin og bili ang putos, wala nay labot kung pila ang iyang nagasto, basta ganahan lang siya niini.
Nagduha-duha ang tag-iya sa mga bulak, kay nakita niya nga gwapo ug manggihatagon kining tawhana, busa nikalma siya, “Sige.”
Nag-empake pa lang siya sa ubang bisita.
Ang wala ug tuo dili makahimo og problema sa kwarta, ug gwapo gihapon siya nga lalaki nga dili makabalibad.
Gikuha sa tag-iya sa tindahan sa bulak ang pungpong sa mga bulak ug miingon nga nagpahiyom sa dihang gihatag niya kini kang Ana Lin, “Kini orihinal nga gi-order sa usa ka ginoo. Kasiyaman ug siyam ka bulak para sa pag-propose sa kasal. Alang kini sa imong uyab. Ihatag ko kini kanimo una.”
Naulaw gamay si Ana Lin sa makadiyot, kay na-book na man ni daan, ug gigamit gihapon ni para sa usa ka dakong kalihokan sama sa proposal.
Kon makalibog ka sa uban, ikaw ang sad-an.
Nakita sa tag-iya sa tindahan sa bulak ang pagduha-duha ni Ana Lin, gikugos niya ang mga bulak, ug miingon nga nagpahiyom, “Ayaw kaulaw, mag-empake kog laing pungpong.”
Kinahanglan dawaton kini ni Ana Lin. Paggawas niya sa flower shop nga nagkupot sa mga bulak, gibati gyud ni Ana Lin nga nahigugma siya. Ang butang ra gyud sa gugma, dili kaayo romantiko, klaro nga mausab gyud dinhi ang mga butang nga romantiko. Prangka kaayo.
Pero ganahan siya.
Siya ang miuna sa pagkupot sa bukton ni Phillip Zong ug miingon, “Ganahan kaayo ko ana.”
Gikiling niya ang iyang ulo ug gipaubos ang iyang mga mata, mitan-aw sa nagpahiyom nga nawong sa babaye, "Kadali ra ba matagbaw?"
Mipahiyom si Ana Lin. Sa tinuod lang, dali ra matagbaw ang mga babaye. Basta hatagan sila og igong seguridad ug panagsa nga mga sorpresa, mobati gyud sila og kalipay.
Giablihan sa drayber ang pultahan para nila, ug sa dihang mosakay na unta sila sa sakyanan, may tingog nga nadungog gikan sa ilang luyo.
"Bayaw."
Milingi si Ana Lin ug nakita niya ang usa ka sakyanan nga nag-parking sa pikas lane. Giduso ni Roman Li ang pultahan sa sakyanan paubos ug midagan tabok sa dalan. “Abi nakog nalipong ko.”
Pangitaon unta niya si Ana Lin, apan sa dihang adunay nahitabo nga milabay, nakakita siyag mga tawo sa tindahan sa bulak sama nila ni Ana Lin ug Phillip Zong agi sa bildo nga bintana, apan wala siya mangahas sa pagkumpirmar kay gibati niya nga dili sila ingon niini.' Mga inosente nga tawo.
Ang pagpalit og mga bulak mahimo lamang kung ang mga batan-on nahigugma.
Miyukbo siya ug nagduha-duha, “Kana… bayaw, nasakit ang akong papa, gusto ka niya makita.”
kapitulo 471
"Wala koy panahon."
Hugot nga midumili si Ana Lin, ug gipasakay si Phillip Zong sa sakyanan. Gigukod siya ni Roman Li og usa ka lakang, ang iyang mga mata medyo pula, “Babaye… basin dili ka angay tawgon nga ingon ana…” “Unsa may imong gibuhat?”
! "
Kalit lang, gibalda siya pag-ayo ni Ana Lin.
Wala magdahom si Roman Li nga ingon ani ka kusog ang reaksyon ni Ana Lin, ug unya nasabtan niya kung nganong ingon niini ang iyang reaksyon.
Klaro usab nganong hapit siya makuyapan sa pultahan ni Wen niadtong adlawa.
Nianang adlawa, human siya mitindog sa pultahan sa balay ni Wen ug nagtan-aw sa pagbiya sa sakyanan ni Ana Lin, wala na siya mobalik aron pangitaon si Long Pangpang, apan mibalik sa balay ni Wen, gusto unta niyang pangutan-on si Foster Wen kon aduna ba siyay gibuhat kang Ana Lin pag-usab. Tungod kay daw grabe na kaayo ang sitwasyon ni Ana Lin niadtong higayona, gusto unta niyang pangutan-on kon unsay nahitabo, ug sa pag-abli niya sa pultahan, nakita niya si Li Jing nga nagtindog sa sala nga adunay dili normal nga ekspresyon sa iyang nawong. Nibalik lang siya sa dihang nakita niya nga mibalik ang iyang anak.
Niadtong panahona, gihangyo ni Li Jing si Ana Lin nga manihapon sa balay. Wala siya tagda ni Ana Lin, naghunahuna nga wala siya nakahimo og maayo, ug nakapasuko kaniya, mao nga nagtindog siya sa sala.
Apan human niya makita ang akong anak, wala siyay pakialam ug nagdali-dali nga miduol, “Nibalik ka na ba?”
Daghan kog giandam nga pagkaon. Mangaon ta og panihapon uban nako sa balay karong adlawa.
Wala sa mood si Roman Li nga mokaon, apan nangutana siya, “Asa man akong papa?”
Mikunot ang agtang ni Li Jing, “Ngano nga imong gipangita ang imong papa pagbalik nimo?”
Nahibal-an niya nga ang iyang anak ug ang iyang bana dali ra masuko, mao nga nabalaka siya pag-ayo, labi na sa dihang gipangutana ni Roman Li si Foster Wen sa tono nga nagpangutana, ug wala siya mangahas nga tugotan kini nga makigkita kang Foster Wen niining panahona.
Gidala ni Li Jing ang iyang anak kay nahadlok siya nga moadto kini kang Foster Wen, “Unsa may imong nakita nga gibuhat sa imong amahan?”
“Bag-o lang niabot akong bayaw?
Nakita nimo akong papa?
Mitan-aw si Roman Li sa iyang inahan ug hinay nga misulti. Naa siyay mga opinyon bahin kang Foster Wen, apan gitahod gihapon niya ang iyang inahan.
Miyango si Li Jing.
Mibiaybiay si Roman Li, “Dili ikatingala nga hapit siya malipong sa pultahan karon lang, unsa may gibuhat sa akong amahan?
! "
Sa dihang naghisgot bahin kang Foster Wen, si Roman Li nagpangagot sa iyang mga ngipon.
Nakurat si Li Jing sa makadiyot, naghunahuna kung adunay panagbangi sila si Ana Lin ug Foster Wen sa pagtuon?
Mao nga sa dihang gihangyo niya siya nga magpabilin alang sa panihapon, wala gani siya mitubag?
"Asa man siya?"
Nangutana si Roman Li.
Wala gihapon mangahas si Li Jing sa pag-ingon, samtang nagtan-aw kang Roman Li nga nakigkita kang Foster Wen nga siguradong nag-away ang duha ka tawo.
"Gawas sa pagbudhi kang Chen Qing sa balay, gusto usab niya nga magpabilin sa study room."
Medyo nahibalo pa si Roman Li bahin kang Foster Wen. Gibali niya ang kamot ni Li Jing ug milakaw padulong sa study room. Wala siya nanuktok sa pultahan. Gisipa niya ang pultahan sa study room gamit ang kusog nga sipa. Nabangga ang pultahan sa bungbong.
“Foster Wen, unsa may imong tuyo…” Gitawag niya si Foster Wen sa iyang ngalan. Sa wala pa niya mahuman ang iyang pangutana, nakita niya si Foster Wen nga naghigda sa yuta. Nakurat si Roman Li sa makadiyot, wala pa niya kini gipangutana. Ngano nga naghigda man siya sa yuta?
Si Li Jing, kinsa nahadlok nga mag-away ang iyang anak ug bana, midagan padulong kaniya ug nakita niya ang iyang bana nga naghigda sa yuta. Misinggit siya, ug dayon dali nga miduol, “Unsay problema nimo, tigulang?”
Ayaw ko kahadloki.
Wala na-coma si Foster Wen. Ang pag-agas lang sa thrombus nga gipahinabo sa sobra nga emosyon ug ang sobra nga kakurat sa kasingkasing nagdugang sa gibug-aton sa kasingkasing, nga hinungdan sa stroke sa dihang siya hilabihan ka emosyonal.
Maayo ang iyang lawas, apan nalipong siya kaniadto ug hapit na siya mahimong usa ka 60 anyos nga lalaki. Bisan unsa pa ka maayo ang iyang lawas, dili na siya sama ka kusgan sa iyang pagkabatan-on, wala pay labot ang kakurat gikan sa kalag.
Nangbuka pag-ayo ang iyang mga mata, ang mga kanto sa iyang baba nagkiling sa usa ka kilid ug dili siya makasulti, ug ang iyang mga kamot ug tiil nanggawas.
Nanglugmaw dayon ang mga luha ni Li Jing nga nahadlok, ug iyang gibadlong si Roman Li nga nagtindog sa pultahan nga nalipong, “Unsa pa may imong gibuhat, dali ug ipadala ang imong papa sa ospital, gusto ba nimo siyang tan-awon nga mamatay?”
Mao ra to ang reaksyon ni Roman Li ug midagan aron gakson si Foster Wen. Kay amahan man niya siya. Bisag unsa pa ka dako ang iyang kawalay katagbawan sa iyang kasingkasing, may kalabutan kini sa iyang kinabuhi. Nabalaka gihapon siya pag-ayo. Kusganon usab siya. Medyo lisod gakson si Foster Wen. Nakita nako ang asul nga mga ugat sa iyang agtang. Sa dihang gipunit ni Roman Li si Foster Wen, gigunitan ni Foster Wen ang papel nga sulat sa iyang kamot ug natumba sa yuta. Nakita ni Li Jing nga adunay butang sa iyang kamot. Giabot niya kini ug gikuha. Samtang nagbasa sa sulod, gisinggitan siya ni Roman Li, "Dali."
Kinahanglan siyang magmaneho, ug kinahanglan adunay moatiman kang Foster Wen sa sakyanan.
Dali-dali nga gisulod ni Li Jing ang sulat sa iyang bulsa ug midagan pagawas. Gibutang si Foster Wen sa likod nga lingkuranan ni Roman Li. Misunod siya ug gigakos si Foster Wen. Kon matumba siya, si Roman Li ang nagmaneho sa unahan.
May kalabutan kini sa kinabuhi ni Foster Wen, dali nga gipahunong ni Roman Li ang sakyanan, apan nikabat ug sobra sa 20 minutos una kini nakaabot sa ospital.
Gipadala si Foster Wen sa rescue room. Si Roman Li naglakaw-lakaw sa pultahan nga nabalaka, nagbagulbol, “Kasagaran maayo ang iyang panglawas, unsaon man…” Si Foster Wen sa iyang panumduman kanunay nga naka-uniporme, taas ug tul-id ang lawas. Nga walay hunong ang nawong, nga daw adunay utang kaniya, unsaon man niya nga kalit lang matumba?
“Ma…” Giadto ni Roman Li si Li Jing, gusto unta niyang pangutan-on kon unsay nahitabo nila ni Ana Lin ug Foster Wen, nganong nasakitan man silang duha?
Apan, nakita niya si Li Jing nga nagsandig sa bungbong ug nagbasa sa sulat.
Ganahan pa ba siya mobasa og mga sulat karong panahona?
Miduol si Roman Li kaniya, “Ma, akong papa ug…” “Tana, atong tan-awon.”
Sa wala pa siya mahuman og sulti, gibalda siya ni Li Jing, ug gihatag kaniya ang sulat sa iyang kamot.
Wala masayod si Roman Li nganong, “Unsa ni?”
"Tan-awa lang ug mahibal-an nimo ang tanan."
Gihatag kini pag-usab ni Li Jing sa unahan.
Niining higayona, si Roman Li ang mipuli. Bisan tuod si Li Jing dili sama ka-excited ni Foster Wen, nakurat siya sa sulat. Hinay-hinay niyang gisuportahan ang bungbong ug milingkod atubangan sa bangko nga nakasandig sa bungbong.
Nasabtan na niya karon nganong ang iyang bana… Hay—dili niya mapugngan ang pagpanghupaw.
Mitan-aw si Roman Li kang Li Jing ug nagduha-duha, apan imbes nga moduol, mitan-aw siya sa sulat. Ang unang butang nga misantop sa iyang mga mata mao ang lima ka pulong nga mahal nga igsoon. Padayon siyang mitan-aw sa ubos: 【Minahal nga igsoon.
Kon mabasa nimo kini nga sulat, nan siguradong wala na ako niining kalibutana. Ayaw kaguol alang kanako, ayaw kaguol alang kanako, ang tanan akong kaugalingong pagpili.
Daghan na kog nabuhat nga sayop sa akong kinabuhi. Pasayloa ko sa daghang mga tawo. Ang pinakapasayloon mao ang pag-unsealed. Gipakaslan nako siya, apan wala gyud nako gibuhat ang angay buhaton sa usa ka asawa.
Sa akong kahakog, gusto nakong magpabilin uban ni Ziyi, ug nakakita og babaye para kang Kaifeng nga walay hinungdan. Kini usa pa ka tawo nga akong gikasubo. Nahimamat niya ako, nawad-an sa iyang hinigugma, ug nahimong usa ka walay kaulaw nga kerida.
Human nimo kini gisulat, sa akong hunahuna makatag-an ka og usa o duha gamit ang imong igsoon. Oo, dili si Phillip ang akong biyolohikal nga anak. Siya ang biyolohikal nga anak nila ni Danna ug Kaifeng. Utang ko kang Kaifeng. Aron mahatagan ang bata og lehitimong pagkatawo, gusto ko usab nga makasiguro ka nga ikaw ug ang imong papa, busa gisultihan nako ang tanan nga si Phillip akong anak, ug nagbakak ko sa tanan.
Bisan tuod kasal tali sa duha ka pamilya sa sinugdanan, gusto pa gani nimo nga buwagon mi ni Ziyi. Abi nimo'g anak siya sa gawas. Oo… Nahibal-an ko nga ang atong pamilya gitakdang dili magkasinabot sa ingon nga tawo, apan gihigugma ko siya, kung gihigugma man siya. Human sa kamatayon, andam ko nga mouban kaniya ngadto sa dise-otso ka ang-ang sa impyerno.
Igsoon, sa dihang gisulat ko kini nga sulat, ang akong labing gibasulan mao nga misaad ko kanimo nga pakaslan si Kaifeng, nga nakadaot kaniya ug sa usa ka inosenteng babaye. Nahibal-an ko ang imong kinaiya ug siguradong mobati ko nga ang akong kaminyoon mao ra ang Yu Yu. Ang pasundayag nakaguba niini, apan dili. Gibuhat ko ang tanan.
Ako ang salarin.
Igsoon, naa pa koy usa ka butang nga gusto nakong isulti nimo. Mabdos ko ug ang bata iya ni Ziyi. Gisusi nako. Babaye diay. Giingnan nako si Kaifeng nga nanghinaut ko nga mapangasawa niya si Phillip. Hakog na usab ko. Sa akong hunahuna, gusto nako nga ang akong anak nga babaye makabawi sa akong utang sa pamilyang Zong.
Sa katapusan sa pagsulat, akong nadiskobrehan nga napakyas ako nga mahimong usa ka lalaki niining tibuok kinabuhi. Dili ako takos nga mahimong usa ka asawa o usa ka inahan. Kon ako adunay higayon nga mopili pag-usab, dili ako mokompromiso, dili ako mopasakit sa uban tungod sa akong kaugalingong kahakog, ug tugotan ang akong kaugalingon nga mabuhi sa kasakit. Pagbasol.
——Wen Xian]
Pag-subscribe alang sa labing bag-ong mga update: